Models vol.2 Μετά την τρομακτική απήχηση του πρώτου μέρους εδώ μπορείτε να διαβάσετε το δεύτερο μέρος στο αφιέρωμα του blog στα πλαστικά συναρμολογούμενα στατικά μοντέλα. Το δημοσίευμα αυτό χωρίζεται σε δύο μέρη, το πρώτο ειναι μια ρετροσπεκτίβα επάνω στο θέμα και το δεύτερο κάποιες φωτογραφίες με μικρά σχολιάκια απο παλιά μοντέλα και τα παρελκόμενά τους. Μετά 15 χρόνια.. Το χόμπυ της κατασκευής πλαστικών συναρμολογούμενων στατικών μοντέλων είναι κάτι φαινομενικά πολύ απλό και ίσως στα μάτια κάποιων παιδικό. Εγω πρωτοασχολήθηκα με αυτό όταν πήγαινα στην τελευταία τάξη του δημοτικού. Για κάποιον που δοκιμάζει για πρώτη φορά να φτιάξει το πρώτο του μοντέλο η εμπειρία δεν είναι και πολύ ευχάριστη. Εκτός απο τεχνογνωσία και τα διάφορα κόλπα που απαιτούνται (και που μαθαίνει κανείς με την εμπειρία, απο άλλους ή απο περιοδικά) το πιο σημαντικό πράγμα είναι η υπομονή. Το κέρδος απο αυτή την ενασχόληση ειναι το ότι έρχεσαι κοντά στα αντικείμενα που θαυμάζεις, αεροπλάνα, αυτοκίνητα κλπ. Το να φτιάξεις ένα μοντέλο ενός F-14 πχ σε κάνει να δείς απο μία πολύ κοντινή οπτική γωνία τους όγκους, τις μορφές αλλά και τις λεπτομέρειες του θαυμαστού αυτού μηχανήματος. Ειδικότερα οι λεπτομέρειες αποτελούν μία μορφή ψύχωσης που μεγαλώνει μαζί με την εμβάθυνση στο χόμπι αυτό. Όσο εξελίσεται κανείς κυνηγάει την αληθοφάνεια σε έναν άνισο αγώνα λόγω του μεγέθους και των μέσων που διαθέτει. Γίνεσαι περφεξιονιστής, ακόμα και το πιο μικρό πράγμα, όπως μια επιγραφή σε κάποια θυρίδα έχει τεράστια σημασία. Ειδικότερα την εποχή εκείνη όπου χωρίς internet βασιζόμασταν στις λιγοστές φωτογραφίες των περιοδικών, το κυνήγι για την απόλυτη λεπτομέρεια εκλάμβανε επικές διαστάσεις. Αυτό που μπορεί ίσως να ακούγεται υπερβολικό όμως είναι που δίνει αξία στο χόμπι αυτό. Η προσύλωση πλησιάζει την έννοια του διαλογισμού και εν τέλει σε κάνει καλύτερο άνθρωπο και τολμώ να πω σωστότερο τεχνήτη ή επιστήμονα, με κάθε σεβασμό στις δύο αυτές λέξεις. Απο την άλλη αν αν τυχόν κάποιος εμβαθύνει σε περισσότερο επιστημονικό επίπεδο στα θέματα αυτά (πχ στα αεροπλάνα) βλέπει πως για πολλές πτυχές του αντικειμένου ο μοντελισμός είναι ανήμπορος να αποδόσει την πραγματικότητα και στα μάτια του τα μοντέλα φαίνονται όλο και λιγότερο αληθοφανή. Στην περίπτωση αυτή είναι προφανής μία ματαιότητα που είτε κάποιος την αποδέχεται ώς κάτι το άπιαστο είτε απλώς βρίσκει άλλες διεξόδους ώστε να πλησιάσει εγγύτερα στο αντικείμενο ενδιαφέροντός του ασχολούμενος με την γνώση πίσω απο αυτό, διαβάζοντας βιβλία κλπ, ακόμα και επιλέγοντας μια σχετική επαγγελματική σταδιοδρομία. Τα παραπάνω ειναι σκέψεις που πιστεύω έχουν κάνει και άλλοι, αν όχι οι περισσότεροι, εκτός απο εμένα. Εγω προσωπικά σταμάτησα να ασχολούμαι ενεργά με το χόμπι αυτό όταν άλλοι παράγοντες κατάφεραν να υπερκαλύψουν το ενδιαφέρον και την ανάγκη που κάλυπτε ο μοντελισμός. Κάποια στιγμή όταν βρώ χρόνο θα ξαναφτιάξω και πάλι μοντέλα. Τα παλιά αποφάσισα να τα αφήσω ώς έχουν, μόνο στα σημεία που χριεάζονται επιδοόρθωση ίσως επέμβω, τα υπόλοιπα όμως, χαλασμένα ή μισοτελειωμένα είναι η καλύτερη ανάμνηση απο τα χρόνια αυτά. Η αναφορά αυτή, όπως και η προηγούμενη είναι φόρος τιμής για το αγαπημένο αυτό χόμπι, που αν και πιά δεν έχω την ίδια στάση απέναντί του μιάς και έχω αλλάξει εγώ ο ίδιος απο τότε παραμένει σημαντικός παράγοντας για την διαμόρφωση αυτού που ειμαι σήμερα. vol. 2: Λίγες ακόμα φωτογραφίες απο μοντέλα ή σχετικά εξαρτήματα και εργαλεία: Μερικές από τις μπογιές μου. Έχουν να χρησιμοποιηθούν 15 χρόνια και πιθανότατα είναι όλες άχρηστες. Οι συγκεκριμένη μάρκα (Humbrol) ήταν σχεδόν μονοπώλιο τότε. Αρχικά στο κουτάκι έγραφαν Enamel αλλά αργότερα έγραφαν Color. Είχαν μεγάλες διακυμάνσεις σε ποιότητα και ευκολία βαφής. Το μαύρο ματ ήταν πολύ εύχρηστο ενώ τα γυαλιστερά χρώματα (πχ γυαλιστερό κίτρινο) δεν βαφόταν με τίποτα. Η φωτογραφία αυτή που θυμίζει το προπέρσυνο τσουνάμι ειναι απο διάφορα περισσευούμενα κομμάτια ή απο κομμάτια που έχουν σπάσει. Έχω σχεδόν όλα τα κομμάτια που λείπουν απο τα μοντέλα για μελλοντική επισκευή ή διόρθωση. Εδώ και 15 χρόνια όμως η μόνη επέμβαση ήταν για τις φωτογραφίες του πρώτου μέρους. Ένα μοντέλο μιας Cadillac (της Italeri) το οποίο αφού δεν φτιάχτηκε σε ικανοποιητικά επίπεδο έγινε πεδίο διαφόρων πειραμάτων, είτε για δοκιμή, είτε για απόπειρα για καλύτερο αποτέλεσμα. Το πρώτο μοντέλο του YF-22A που βγήκε στην αγορά, ένα απο τα αγαπημένα μου τότε. Μία ταλαιπωρημένη Porsche 911 Speedster, μπορεί η κατάστασή της να εναι θλιβερή, αρχικά όμως είχε φτιαχτεί αρκετά καλά ενώ στη συνέχεια η ταλαιπωρία της ήταν πολύ διδακτική για επόμενα μοντέλα. Ιδιοκατασκευή κατσετραμμένου MiG-29. Φτιαγμένο απο κομμάτια κουτιού Pepsi, απο καπάκι κουτιού Nesquick, μονωτική ταινία και κομμάτια απο συσκευασίες. Το έδαφος ειναι φτιαγμένο απο μίγμα ατλακόλ και άσπρης άμμου (τρύκ απο το περιοδικό Modelling). Το καλύτερο μοντέλο αυτοκινήτου που έφτιαξα ποτέ, Honda NSX της Tamiya (1/24). Δυστηχώς οι πολύ ευαίσθητες πλύμνες δεν άντεξαν αρκετό καιρό, για κάποια στιγμή όμως δούλευαν άψογα και οι ρόδες γύρναγαν όλες ελεύθερα. Εκτός απο την σκόνη και τις πλύμνες είναι σε αρκετά καλή κατάσταση. Το μοντέλο ήταν εξαιρετικά αληθοφανές με λεπτομερή μηχανικά μέρη και ολόκληρο κινητήρα. Λεπτομέρεια απο την εμπρός ανάρτηση. Ενα μικρό VW σε κλίμακα 1/32. Το πρώτο μου συναρμολογούμενο αυτοκίνητο, μια Cadillac Fleetwood 1/24. Φυσικά είχε προβληματική κατασκευή και κάποια στιγμή δέχτηκε και πυροβολισμούς. Το πρώτο μοντέλο αεροπλάνου που έφτιαξα ποτέ και ένα απο τα αγαπημένα μου.(AC-47) Λεπτομέρεια απο τον κινητήρα του, ο έλικας παραδόξως επιβίωσε αλλώβητος (ο άλλος έχασε ένα πτερύγιο). Αυτό το Honda είχε αλλάξει αρκετά χρώματα μέχρι να γίνει κόκκινο. Η μεγαλύτερη πατέντα ήταν το κόψιμο του καπό και η δημιουργία του κινητήρα. Εδώ το εσωτερικό, με αρκετή σκόνη. Ένα πολύ λεπτομερές αλλά και με πολύ δύσκολα πλαστικά (γυαλιστερά και κίτρινα, δύσκολα στην κόλληση και στη βαφή) μοντέλο της Heller. Είναι CL215 και λόγω μεγέθους είχε τοποθετηθεί ψηλά σε βιβλιοθήκη απο όπου υπέστη λόγω αέρα 2-3 πτώσεις που άφησαν επάνω του ανεξίτηλα σημάδια. Ένα αρκετά σπάνιο μοντέλο, αυτή η Porsche 917 ήταν κιτ της matchbox, πιο γνωστής για τα μεταλικά μικρά αυτοκινητάκια και σε ασυνήθιστη για αυτοκίνητο κλίμακα 1/32. Δυστηχώς ήταν ένα απο τα πρώτα μου οπότε δεν φτιάχτηκε και πολύ καλά, ενώ δεν είχε και πολύ καλή λεπτομέρεια, κυρίως λόγω μικρού μεγέθους. Αυτή η 535i απο κιτ της Fujimi έμεινε μισοτελειωμένη, ήταν ένα απο τα τελευταία μοντέλα που έφτιαξα τότε. ΥΟ