a trail ride to remember
(010207)

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε για την σελίδα του jimny club που τότε έκανε τα πρώτα του βήματα. Αναφέρεται στη συμμετοχή μου στο trail ride της Ρούμελης, το 3ο στο οποίο είχα έλαβα μέρος και το πρώτο 2ήμερο.

Τα trail ride είναι αγώνες αντοχής και ταχύτητας για εκτός δρόμου αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες. Οι πιο διάσημοι αγώνες τέτοιου είδους είναι το Paris - Dakar στην Ευρώπη και τα διάφορα Baja στις ΗΠΑ. Οι αγώνες αυτοί ξεκίνησαν με την μορφή που είναι σήμερα γνωστοί στα τέλη του 2003 από την ιστοσελίδα off-road.gr. Στην αρχή έγινε ένας δοκιμαστικός μονοήμερος αγώνας στην Πάρνηθα στον οποίο έλαβαν μέρος πολλά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες που μεγάλο μέρος τους δεν είχε δεί ποτέ χώμα (όπως εγώ). Ενδεικτικό είναι πως κανένας δεν γνώριζε πως υπήρχε χρονομέτρηση ή κατάταξη, η αρχή όμως είχε γίνει. Ακολούθησε ο δεύτερος αγώνας στο ξυλόκαστρο όπου υπήρχε πρώτη φορά το άγχος των ποινών προπορείας και πολλοί συμμετέχοντες αντί να διασκεδάσουν τον αγώνα έχασαν 10 χρόνια απο τη ζωή τους λόγω άγχους (όπως εμείς).

Η περιγραφή αυτή λοιπόν είναι για τον 3ο αγώνα trail ride ο οποίος ήταν διήμερος αλλά σχεδόν 5πλάσιος σε απόσταση (500+χλμ) και πολύ πιο σκληρός. Ήταν ένα από τα πιο όμορφα διήμερα που έχω περάσει ποτέ και ελπίζω να βρείτε το κείμενο διασκεδαστικό.

Αυτό που δεν είχα διαπιστώσει τότε και διαπίστωσα στη συνέχεια μιας και γνώρισα αρκετό κόσμο μέσα από τους αγώνες και τις βόλτες αυτές αλλά και μέσα από φόρουμ ή και συλλόγους όπως το jimny club είναι το πόσα κόμπλεξ κουβαλούν οι άνθρωποι μαζί τους όταν επιδίδονται σε κάτι που υποτίθεται είναι δραστηριότητα ελευθέρου χρόνου.

Το 4Χ4 είναι ένα χόμπι που εκτυλίσσεται στην φύση, οι αγώνες αυτοί όπως όλος ο μηχανοκίνητος αθλητισμός είναι μια ενδιαφέρουσα, διασκεδαστική και δημιουργική ενασχόληση. Παρόλα αυτά ένα τεράστιο ποσοστό βρίσκει διέξοδο για τα απωθημένα του. Θλιβερά ανθρωπάκια διαλέγουν ένα τομέα και είτε φαντάζονται πως είναι ο ραλλίστας που ποτέ δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να γίνουν, ο χαρτογράφος μαγγελάνος, ο έμπειρος adventurer κλπ.

Είναι τρομακτική η αηδία που μπορεί να συναντήσει κανείς στα μέρη που δίνεται πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθούν τέτοια φαινόμενα. Η φαγωμάρα και η σήψη ανακυκλώνονται σε μία ατέρμονη θλιβερή διαδικασία που πολλοί όχι μόνο ανέχονται αλλά θρέφονται από αυτήν και τη συντηρούν.

Ειδικότερα για τους αγώνες, είτε είναι σε ερασιτεχνικό επίπεδο όπως αυτοί, είτε σε επαγγελματικό (όπως αναβάσεις κλπ) η συντριπτική πλειοψηφία συμμετέχει για να εκτονώσει τα συμπλέγματα και απωθημένα της ή για να αποδείξει κάτι που -δεν- είναι.

Παρόλα αυτά όμως δεν θα πρέπει να πτοείστε, καλό είναι να αντιμετωπίζετε κάθε θεσμό και οργάνωση θετικά για αυτά που μπορεί να σας δώσει και να απολαύσετε. Τα trail ride είναι αγώνες που θα σας φέρουν κοντά σε πρωτόγνωρα μέρη και κυρίως κάτω από πρωτόγνωρες συνθήκες. Αφήστε τις σαπίλα για τους σάπιους λοιπόν και αν σας δοθεί η ευκαιρία να συμμετέχετε.



Trail Ride Ρούμελης 24/4/2004 - περιγραφή, εντυπώσεις


Το trail ride της ρούμελης θα ήτανε το σκληρότερο και μεγαλύτερο που έχει γίνει ποτέ, η συνολική απόσταση των 450+ χλμ, η διήμερη διεξαγωγή, η διαμονή στο ύπαιθρο (για όσους τουλάχιστον θα το επέλεγαν) αλλα και το γεγονός πως ο αγώνας σχεδιάστηκε απο την αρχή με την προοπτική της απουσίας λάσπης ωστε να μην γίνει rally προμύνηαν πως θα ήταν κάτι παραπάνω απο ενδιαφέρον.

Σαν φανατικός των διοργανώσεων αυτών (είχα συμετάσχει και στα 2 προηγούμενα) δεν θα το έχανα με τίποτα, μαζί με τον κλασσικό συνοδηγό pads ήμασταν αποφασισμένοι να πάμε ο κόσμος να χαλάσει.
Ο καιρός λίγες μέρες πρίν τον αγώνα απο καλοκαίρι μετατράπηκε σε τροπικές βροχές οπότε ανέκυψε το πρόβλημα νούμερο 1 το οποίο ήταν τα λάστιχα, μιας και το jimny μου είναι μαμίσιο μέχρι και τα λάστιχα αγγάρεψα τον φίλο Βαγγέλη (mitsoskitsos απο το forum) και μου δάνεισε την τατράδα του με τα ΜΤ (BF 215/75) οπότε πλέον μπορούσαμε να ασχοληθούμε με τις κυρίως προετοιμασίες, όπως τα αυτοκόλητα, και τα μπλουζάκια με το logo της ομάδας, γκοφρετάκια για το δρόμο, αμίτες κλπ.



Απο το προηγούμενο trail ride του ξυλοκάστρου οπου τα κάναμε κουλουβάχατα με τους ιδανικούς χρόνους κλπ είχαμε αποφασίσει να χρησιμοποιήσουμε την τακτική του να πηγαίνουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε ωστε να μην σκοτωθούμε και να μη χανόμαστε (βλεπε πιο κάτω).

Σαββατο πρωί ξεκινάμε απο Αθήνα λίγο μετά τις 6 και φτάνουμε στις 8 στη Λιβαδειά οπου διαπιστώνουμε πως είμαστε μόνοι μάς απο αυτοκίνητα τουλάχιστον, συναντάμε τον superspy και τον pino και αφού τελειώνουμε με την γραφειοκρατία κολάμε τα αυτοκόλητα και περιμένουμε. Σε λίγο φτάνουν ο Χρήστος (chriska) και ο Δημήτρης (kadim) το δευτερο απο τα 3 jimny του αγώνα και μετά απο λίγο αρχίζουν και έρχονται όλοι μαζί μπουλούκι.



Οση ώρα περιμένουμε για την εκκίνηση χαζεύουμε στο πάρκινγκ μερικά αυτοκίνητα τέρατα , όπως το 110 του Αθανασίου ή τα 2CV/samurai, το raptor του Ψοφάκη και τα άπειρα KTM με καλύτερο το 660 του φίλου μας απο το t.r. της Πάρνηθας. Γνωρίσαμε ακόμα τους «Πειρατή & αμυγδαλίτσα» και ανταλάξαμε απόψεις για το αν είναι καλύτερα τα κρουασάν απο τις γκοφρέτες ή αν είναι πιο χρήσιμο ενα gps απο ενα game boy..

Φτάνουμε στην εκκίνηση και αφού ρίχνουμε μια τελευταία ματιά στο αμάξι του Νίκα μιας και δεν περιμέναμε να το ξαναδούμε πριν τον τερματισμό ξεκινάμε χωρίς ιδιαίτερο άγχος (πάθαμε και μάθαμε). Μετά απο λίγη ώρα κάνουμε την πρώτη προσπέραση στο πλήρωμα του 107 που μας άφησε ευγενικά να περάσουμε και βρισκόμαστε πίσω απο τον Αθανασίου. Στο πρώτο ποταμάκι έχουμε το πρώτο παρολίγον χάσιμο οπου βλέπουμε τους Αθανασίου και Δελλή (μας είχε περάσει πριν λίγο) να ψάχνονται. Βρίσκουμε τον σωστό δρόμο πρώτοι και πετάμε απο χαρά έχοντας κερδίσει 4 θέσεις απο την εκκίνηση.

Φτάνοντας στο πρώτο χωριό βλέπουμε τον superspy να κάνει τον τροχονόμο και μάλλον ενθουσιασμένοι κάνουμε 2-3 βλακείες μαζί αλλα ο super μας ξελασπώνει φωνάζοντας «ΠΕΣΤΡΟΦΕΣ, ΠΕΣΤΡΟΦΕΣ !!» (ήταν μια ταμπέλα σημειομένη στο road book!!) Απο το σημείο αυτό πηγαίνουμε με τον ίδιο ρυθμό με το niva του tazmania που με συνοδηγό την tazlady πήγαινε πολύ καλα. Συνεχίζουμε με καλό ρυθμό και προσπερναμε άλλο ενα 110 που είχε χαθεί μέχρι που σε ενα σπαστήρι ακούμε ενα ΤΣΑΦ και καταλαβαίνουμε πως έσκασε λάστιχο.σταματάω στην άκρη και βλέπω το πίσω δεξί λάστιχο να έχει ενα τεράστιο σκίσιμο στο πλάι, αρχίζω να τραβάω τα μαλλιά μου και να οδύρομαι και ταυτόχρονα σταματάει το Νίβα του ταζμάνια, του κάνω νόημα να φύγει και πως δεν έχουμε τίποτα παρα λάστιχο αλλα μου λέει πως έσπασε η βάση του ντιστριμπιτέρ του (!) στο ίδιο ακριβώς σημείο που μείναμε και εμείς!.

Απογοητευμένοι αλλάζουμε την ρεζέρβα ενω μας περνάνε μετα απο 10-20' που αλλάζαμε λάστιχο 2-3 αυτοκίνητα και συνεχίζουμε με 3 mud 215/75 και ένα ασφάλτινο 205/70, το καπάκι της ρεζέρβας το σφηνόνουμε με μια γκοφρέτα για να μην χτυπιέται και το κολάμε με ταινία που καβατζώνουμε απο τον απίστευτα εξοπλισμένο ταζμάνια Νομίσαμε πως όλα τελείωσαν και μας είχαν σπάσει τα νεύρα μιας και ήμασταν περίπου 2οι όταν έσκασε το λάστιχο.Τελικά αποφασίζουμε να συνεχίσουμε και στην πορεία διαπιστώνω πως εκτός απο λίγο παραπάνω υπερστροφή στις αριστερές στροφές δεν πάει και άσχημα το αυτοκίνητο με αυτό το mix ελαστικών.




Εχουμε πέσει περίπου στην 6-7η θέση όπως χονδρικά υπολογίζουμε και συνεχίζουμε κανονικά έχοντας κόψει λίγο ρυθμό μέχρι να συνιθίσω την συμπεριφορά του οχήματος και χωρίς να αποφύγουμε μερικά χασιματάκια που όμως μας κοστίζουν λιγότερο απο 2-3 λεπτά την φορά.Φτάνουμε στην λίμνη (μην με ρωτήσετε που, δεν έχω ιδέα) και με μεγάλη έκπληξη βλέπουμε 3-4 αυτοκίνητα μεταξύ των οποίων οι Νίκας (!!!) Αθανασίου και ταζμάνια να κόβουνε βόλτες χαμένοι.Μόνο που συναντήσαμε τον Νίκα στη μέση του αγώνα αισθανόμαστε νικητές! Καταφέρνουμε να βρούμε πρώτοι τον σωστό δρόμο αλλα στο σπαστήρι που ακολουθεί κάνουμε στην άκρη να μας ξαναπεράσουν οι Νίκας και Αθανασίου μιας και λόγω ψυχικού τράυματος εκεί πηγαίνουμε σαν κότες. Φτάνουμε στην τουλίπα με την υποσημείωση «προσοχή τούμπες» οπου καταλαβαίνουμε ακριβώς το γιατί ονομάστικέ έτσι και αφού μετα απο μερικές μανούβρες περνάμε αλώβητοι περνάμε πάλι τον αθανασίου που εγατέλειψε απο ενα συνδυασμό 15 διαφορετικών κουφών βλαβών όπως μάθαμε αργότερα.Η διαδρομή συνεχίζεται με μια απότομη λασπερή ανηφόρα που λόγω ελαστικών (των 3 απο τα 4 τουλάχιστον) περνάμε άνετα και με ένα δύσκολο ανηφορικό κομμάτι γεμάτο τεραστιες πέτρες. Κάπου εκεί συναντάμε το Νίβα των αδερφων Φίλη με το οποίο συνεχίζουμε για αρκετή ώρα.Φτανουμε στην μεγαύτερη κατηφόρα του αγώνα οπου συναντάμε τα παιδιά του drive με ενα Subaru και κοιτώντας προς τα κάτω νομίζουμε πως θα σκάσουμε κατευθείαν επάνω στους superspy και pino, με λίγη βοήθεια απο τον συνοδηγό και τους φίλους του drive που απομάκρυναν κάποιες πέτρες κατεβαίνουμε και συνεχίζουμε ακάθεκτοι με μια διαφορά ασφαλείας πλέον (τόση διαφορά ωστε ρίχνουμε και απο ένα κατουρημα). Πλησιάζουμε προς το τελος έχοντας το Νίβα να μας ακολουθεί και αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε πως μας χρησημοποιούν για να βρίσκουν τον δρόμο.Το τελευταίο επιβεβαιώνεται το βράδυ οπου μας κέρασαν για αυτό ακριβώς τον λόγο στην ταβέρνα!.

Ο τερματισμός μας βρίσκει δεύτερους πίσω απο το ιπτάμενο pajero του Δελλή και εμπρός απο τον Νίκα ! Παραλίγο να πάθω εγκεφαλικό όταν σε μια φάση συναντάμε το jimny των αφων καραγιάννη οπου μου λένε «σταμάτα!», πέφτει ο ένας απο κάτωαπο το αμάξι μας , ο άλλος του φωτίζει με τον φακό και φωνάζουν «ΔΙΑΡΡΟΗ !!» τελικά η διαροή ήταν στο δικό τους και απλώς τσέκαραν να δούνε πως είναι το κανονικό, τους έυχομαι να είναι κάποια χαζοβλάβη και όχι κάτι σοβαρό.Μαζί με την χαρά έρχεται και ο προβληματισμός μιας και έχουμε ενα προβληματάκι στη μετάδοση, η τετρακίνηση μπαίνει μόνη της και δεν βγαίνει !! Τρομαγμένος απο το γεγονός ψάχνουμε για διανυκτερεύον βουλκανιζατέρ για να δούμε αν μπορέι να επισκευαστεί το λάστιχο (σε περίπτωση που έφταιγε αυτό) για να συνεχίσουμε την επομένη.

Με την βοήθεια του αλυτάρχη βρίσκουμε την ΒΡ του φίλου μας πλέον Σάκκη ο οποίος μας λέει πως το λάστιχο δεν επισκευάζεται με τίποτα αλλα μας βρίσκει ενα ΑΤ fulda που είναι τουλάχιστον στο ίδιο μέγεθος.Ασχετο ή όχι φτιάχνει και η τετρακίνηση οπότε ανακουφισμένοι πάμε για φαγητό στα ταβερνεία και μετά για ύπνο. Στήνουμε την σκηνή και δεν μασάμε ούτε απο την βροχή αλλα ούτε και απο την έλληψη στρωματος (τα ξέχασαμε στην αθήνα) και κοιμόμαστε με τα νανουρίσματα των ΚΤΜ.




Δευτερη μέρα και φρέσκοι σαν κονσέρβα σκουμπρί φτάνουμε στην εκκίνηση οπου διαπιστώνουμε πως έχουμε ξεχάσει να πάρουμε road book !! Ετσι αξιολύπητοι όπως είμαστε δεν πάει η καρδιά του αλυτάρχη να μας βρίσει αλλα μας βρίσκει ένα road book και ξεκινάμε απο την 4 πλέον θέση.Προσεκτικά για να μη χαθούμε περνάμε τα σχετικά βαρετά κομμάτια μέσα στα χωράφια και συνεχίζουμε πιο κάτω με μερικά ανώδνα ευτηχώς χασίματα. Κάποια στιγμή συναντάμε το Cherokee της 4x4 xtreme που μας ακολουθεί απειλιτικά αν και μετά απο αρκετή προσπάθεια καταφέρνουμε να του απομακρυνθούμε. Μετά απο κάποια περάσματα απο ποταμάκια βλέπουμε στους καθρέφτες 2 φώτα να πλησιάζουνε μέσα στη σκόνη με πολύ γρήγορο ρυθμό, δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποιος απο τους πίσω μας μπορέι να έρχεται τόσο πλακωμένος αλλα η απορία μας λύνεται μόλις πλησιάζει κοντά, ήταν το ιπτάμενο raptor του Ψωφάκη που μάλλον είχε χαθεί, τον αφήνουμε να περάσει και συνεχίζουμε μέχρι το λατομείο με ενα ΚΤΜ του οποίου ο αναβάτης είχε ίδιο μπουφάν με του superspy !! Στις στροφές μετά τα λατομεία τον προσπερνάμε και αναβάζουμε ρυθμό μιας και είχαμε δεί απο μακριά να μας ακολουθεί ενα αυτοκίνητο (χωρίς να δούμε ποιό). Αφού περνάμε το κομμάτι αυτό πολύ γρήγορα βλέπουμε το Νίβα των αδερφών Φίλη σταματημένο για να καλύψει την προπορεία, αφου τους εξηγούμε την (ηλίθια όπως αποδείχθηκε) τακτική μας συνεχίζουμε χωρίς να σταματήσουμε, μετά απο ενα παρολίγο μοιράιο χάσιμο βλέπουμε 2-3 αυτοκίνητα σταματημένα μεταξύ των οποίων το pajero του Δελλή με ανοιχτό καπό. Αφού νομίζαμε πως πάθανε κάποια μικροβλάβη και μας χαιρετάνε (!) συνεχίζουμε (ενω αυτοί μας έλεγαν να σταματήσουμε για να γλυτόσουμε την προπορεία!!).Φτάνουμε στο ΣΕΧ με 10 λεπτά προπορεία λοιπόν (το μάθαμε στον τερματισμό).




Ακολουθεί η «γλυστερή ακροπολική φλαταδούρα» ενα κομμάτι απόλαυση στο οποίο μας ακολουθούν απο κοντινή απόσταση το κόκκινο pajero.Μετα απο μερικά χιλιόμετρα ατελείωτου ντριφταρίσματος μπαίνουμε σε ενα δρομάκι που μόνο δρόμάκι δεν είναι και λόγω όπως είπαμε ψυχολογικο΄τραυματος κάνουμε στην άκρη να μας περάσει το pajero (που συνεχίζει με τον ίριο ρυθμό που πήγαινε και πρίν στο γαρμπίλι) Ολα κυλάνε ομαλά και σε κάποιο σημείο κοντά στα χωράφια πλέον ξανασυναντάμε τον Ψωφάκη που μας δηλώνει πως το έχει ξεκατινιάσει το raptor και πως αρχίζει να του παίζει ο πίσω άξονας.Μας ρωτάει αν υπάρχει κανένα κλειδί μεγάλο ή κανένας κάβουρας πράγμα αδύνατον να βρεθεί στην εργαλειοθήκη μας που περιείχε μόνο μπολονόκλειδο, σουγιά και μια σφυρίχτρα. Συνεχίζουμε με τον ίδιο ρυθμό μέχρι που μετά απο λίγο ξεχνάει την βλάβη και συνεχίζει κομμάτια. Σε ένα μικροχάσιμο μας περνάει το xtreme Cherokee που όμως ξααναπερναμε μετά όταν σταμάτησαν να δούνε αν είναι το αμάξι ενα κομμάτι μετά απο κάποια μικροέξοδο.
Μετά απο μερικά ακόμα χωράφια φτάνουμε στο τέλος κατάκοποι αλλα τρισευτηχησμένοι μιας και πιστευουμε πως είμαστε 2οι γενικής.

Στον τερματισμό και αφού μια κυρία μου χτυπάει έντονα το τζάμι και μου φωνάζει «ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ!!!» μαθαίνουμε πως μάλλον έχουμε φάει ενα υπερκαπέλο (σομπρέρο κατα τον superspy) 2 ωρών.
Τελικά φάγαμε λόγω της περίπου 10 λεπτών προπορείας ενα καπέλο 1 ώρας και 38 λεπτών (πρέπει να είναι το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ μακράν !!) και τερματίζουμε παρόλα αυτά στην 8η γενικής (απο τα 13 αυτοκίνητα που τερμάτισαν) και 3οι στην κατηγορία raid (που όπως είπε ο Pads μπήκαμε λόγω οδήγησης και όχι λόγο αυτοκινήτου :P)




Πιστευω αυτό ηταν μακράν το καλύτερο Trail Ride, ήταν πραγματικά αγωνας αντοχής, η κούραση ήταν μεγάλη αλλα και αντίστοιχα μεγάλη ήταν και η ευχαρίστηση, κάναμε πολλούς νέους φίλους, περάσαμε φανταστικά και αν και ανορθόδοξη πιστευω είχαμε μια καλή παρουσία.
Τα συγχαρητίρια στο off-road, στην αγωνιστική λέσχη λιβαδειάς και σε όσους κουράστικαν για να φτιάξουν μια τόσο ωραία διοργάνωση.


επίλογος

Δυστηχώς δεν έχω πια το συγκεκριμένο jimny που άντεξε ηρωικά κάθε κακουχία και δοκιμασία, επίσης με αρκετούς στους οποίους αναφέρομαι με οικειότητα στο παραπάνω κείμενο έχω χαθεί, ενίοτε επίτηδες (βλ. εισαγωγή). Ο αγώνας αυτός μετά απο σχεδόν 3 χρόνια παραμένει μια όμορφη ανάμνηση και εύχομαι κάποιοι έστω απο εσάς που διαβάζετε το κείμενο αυτό να παρακινηθείτε και να δοκιμάσετε να συμμετέχετε και εσείς. Μπορεί άλλωστε να τρέξουμε σε κάποιο αγώνα μαζί :)